Geschreven door Anke Grevers

Toegevoegd op 4 juli 2014

Zomerdag in Dokkum

Zaterdag 28 juni ben ik vroeg afgereisd om samen met Carla Meijssen naar de zomerdag van
de Nederlandse Kostuumvereniging te gaan.
Deze zomerdag stond geheel in het teken van breien. Wij hebben al heel wat afgereisd om
symposia bij te wonen over breien maar als het dan in Nederland over Nederlands breien gaat
is het net weer wat bijzonderder.
De dagvoorzitter Gieneke Arnolli (tevens voorzitter van de vereniging) opende deze dag met
de woorden dat breien uit de mutserige sfeer gehaald moest worden. Nu was gevraagd om je
breiwerk mee te nemen en te breien dus dat deden Carla en ik als enige ook. Maar die mutserige
sfeer bleef bij mij want ik was een mutsje aan het breien. (nieuw patroon komt in februari 2015 uit).
Naast vijf presentaties was er ook gelegenheid om in het museum Admiraliteitshuis de
tentoonstelling Wollig Dokkum, visserstruien en antiek breiwerk. Daarover in een later blog meer
met foto’s.


Na de koffie begon dhr. Ihno Dragt directeur van bovengenoemd museum over Museaal
breigereedschap. Iets waarvan ik zelf nog nooit gehoord had was de breischede. Een hulpmiddel
om ook lichamelijke klachten rondom het breien te voorkomen. Je draagt de breischede in je rok
of broekboord en daarin steek je de werknaald. De breischede dient ter bescherming van je kleding
omdat er toen veelal met stalen naalden gebreid werd. Zelf had dhr. Dragt niet zulke goede ervaring
met gebreid goed, vooral niet met een zwembroek.

De gebreide zwembroek, de breischede bij de rode pijl en prachtige breidoppen om je breiwerk veilig op te bergen.

Stella Ruhe is natuurlijk gevraagd om haar boek Visserstruien. Ze verteld over haar zoektocht
naar patronen. Haar eerste boek krijgt nu al een vervolg omdat dit zoveel heeft losgemaakt dat
er meer dan genoeg patronen zijn om een tweede boek te maken. In vele vissersdorpen en steden
kwam men na het verschijnen van het boek er pas achter dat er ook bij hun visserstruien gedragen
werden.

Stella Ruhe met twee foto's uit dorpen waar eigenlijk geheel onverwacht toch truien gedragen waren.


Hanna Zimmerman was de derde spreekster in de ochtend. Zij had aan verschillende opgravingen in
de stad Groningen meegedaan als archeoloog en is in 2007 gepromoveerd op archeologische
textielvondsten. Waar een stortplaats van stadsvuil al niet goed voor is. Aan de hand van haar
vondsten heeft ze kousen, een babyvestjes en een hoed nagebreid.

Links gevonden textiel tijdens de opgravingen en rechts nagebreid door Hanna Zimmerman.


Na de lunch werden we door Sandra comis meegenomen naar Spitsbergen. Eerder in een blog had
ik het al over een lezing die ik in het Rijksmuseum bijwoonde (klik hier). Bijzonder blijft het wat men
daar aantrof bij opgravingen. De Nederlandse walvissers gooiden niet hun overledene in het water
(zogenaamd zeemansgraf) maar begroeven deze mensen. Hierdoor komt met veel te weten over de
kleding die ze droegen tijdens de koude dagen op Spitsbergen.

Een foto van de prachtige natuur van Spitsbergen waar je maar wat graag een warme muts draagt.


Als laatste nam Sytske Wille het woord. Zij is oud conservator van textiel en zij had het damesblad
De Gracieuse doorgenomen. Werd er nou meer gehaakt of gebreid. Eigenlijk wel heel veel gebreid
omdat het veelal nuttig handwerk was wat ze tegenkwam. Je kon het zo gek niet bedenken of er
was wel iets voor te breien. Om maar wat te noemen: U bergt toch ook uw uien op in een gebreid
mandje en al uw handdoeken hebben toch ook een mooi gebreid randje. Erg leuk om te zien hoe
men toen de bezige handen nuttige dingen lieten maken.

Handwerk uit: De Gracieuse

Het was een hele leuke dag doordat er ook in Nederland ook zoveel mooi en vooral nuttig
handwerk gemaakt is. Volgend jaar volgt er in het Fries museum een grote toonstelling over breien.
Wij blijven het in de gaten houden want het was zeer boeiend.

De kwaliteit van de foto's is niet altijd even goed. Dit komt doordat het foto's zijn genomen van de presentaties die gehouden zijn.